Bitwa na Łuku Kurskim rozgrywała się w dniach 4 lipca – 23 sierpnia
1943 roku pomiędzy wojskami niemieckimi a siłami radzieckimi w trakcie
trwania drugiej wojny światowej. Bitwa uważana jest za największą bitwę
pancerną stoczoną w tym czasie.
Po stronie III Rzeszy stało trzech głównych dowódców: Erich von Manstein,
Günther von Kluge oraz Walther Model. Niemcy postanowili zaatakować armie
ZSRR na „łuku kurskim” opracowując przez wiele miesięcy
idealny plan ataku. Długie przygotowania doprowadziły jednak do tego, iż
wywiad radziecki mógł przechwycić szczegóły operacji pod Kurskiem i tym
samym Armia Czerwona mogła przygotować się na odparcie ataku. Głównymi
oddziałami armii radzieckiej dowodzili: Konstanty Rokossowski, Gieorgij
Żukow, Nikołaj Watutin, Markian Popow oraz Iwan Koniew. Dzięki
kilkakrotnie przekładanej dacie rozpoczęcia operacji armia ZSRR była
dobrze przygotowana i przewyższała liczebnością armię niemiecką.
Bitwa zakończyła się wygraną Armii Czerwonej, która zatrzymała niemieckie
ataki, zmuszając ich do wycofania się z pola walki. Prawdopodobnie była
to również ostatnia próba przejęcia przez Niemców inicjatywy na froncie
wschodnim.